Reklama
  • Wiadomości wstępne
  • Zasady rozwoju psychicznego
  • Zasady rozwoju zadatków psychicznych
  • Rozwoju zadatków środowiskowych
  • Rozwoju zadatków wychowawczych.
  • Okres wczesnoszkolny
  • Okresy rozwojowe
  • Rozwój fizyczny
  • Akceleracja rozwoju
  • Układ oddechowy, krążenia i pokarmowy
  • Układ hormonalny
  • Dojrzewanie płciowe
  • Wychowanie zdrowotne
  • Oddychanie oraz pielęgnacja zębów
  • Przepisy higieniczne dotyczące czystości ciała
  • Prawidłowe odżywianie
  • Rozwój uczuciowy
  • Świat uczuć i emocji
  • Uczucia w okresie młodszego wieku
  • Burzliwość, gwałtowność i niecierpliwość uczuć
  • Uczucia lęku, zmartwienia i strapienia
  • Uczucia radosne i przyjemne
  • Dom rodzinny
  • Wymagania rodziców
  • Wśród ludzi i w szkole
  • Wśród ludzi -klasa
  • Przyjaźń szkolna
  • Kim jest Dżentelmen
  • Zauroczenie
  • Miłość
  • Fantazje u chłopców
  • Rozwój procesów poznawczych
  • Czynność spostrzegania
  • Pamięć
  • Kształcenie mowy i kultura języka
  • Kształcenie barwy wymowy
  • Wzbogacić słownictwo i sztukę mówienia
  • Kultura żywego słowa
  • Gwara szkolna
  • Procesy myślenia
  • Myślenie operacyjne
  • Jak się skutecznie uczyć?
  • Osobowość i samopoznanie
  • Funkcjonowanie osobowości
  • Obraz samego siebie
  • Kształtowanie charakteru
  • Podział typów ludzkich
  • Postawa altruistyczna
  • Odporność na sytuacje trudne
  • Potrzeby biologiczne
  • Problemy zawodowe i przystosowanie społeczne
  • Zebranie myśli
  • Psychologiczny rozwój sexualny
  • Erotyka mlodzieży
  • Ciekawość
  • Flirt
  • Wstrzemięźliość
  • Argumenty moralno-etyczne
  • Zapobieganie erotyzmowi
  • Swoboda seksualna
  • Małżeństwo i rodzina
  • Choroby weneryczne
  • Środki antykoncepcyjne
  • Zaburzenia emocjonalne
  • Homoseksualizm
  • Wady rozwojowe narządów
  • Problemy koedukacji
  • Zadania oświatowe
  • Niepłodność
  • Menstruacja
  • Bliźnięta
  • Fizyczne i psychiczne różnice płci
  • Ciąża
  • Moralne i społeczne aspekty płci
  • Alkoholizm a małżeństwo
  • Ciąża i rozwój płodu
  • Dolegliwości okresu ciąży
  • Dzieci ze związków niemałżeńskich
  • Zapobieganie ciąży
  • Zjawiska przemian w wychowaniu
  • Pedagogika jako nauka
  • Pedagogika
  • Budowa pedagogiki
  • Pedagogia jako wychowanie
  • Źródło pedagogiki
  • Nauki historyczne w pedagogice
  • Nauki emipiryczne w pedagogice
  • Światopogląd w pedagogice
  • Współczesny system wychowawczy
  • Ruchy społeczno polityczne
  • Rozdział systemów wychowawczych
  • Nowa orientacja wychowania
  • Pojęcie nowoczesnego systemu
  • Różnicowanie systemów wychowania
  • System chrześcijańskiego wychowania
  • Ideologia chrześcijańskiego wychowania
  • Doktryna wychowawcza kościoła
  • System wychowania liberalnego
  • Zasady systemy liberalnego
  • Ideoligia wychowania liberalnego
  • Wychowanie socjalistyczne
  • Założenia systemu socjalistycznego
  • Moraliz socjalistyczny
  • Personalizm socjalistyczny
  • Idea humanizmu socjalistycznego
  • Dynamiz wychowania
  • Dynamiz wychowania -doskonalenie
  • Istota wychowania
  • Czynniki rozwoju człowieka
  • Pozostałe czynniki rozwoju człowieka
  • Wychowanie wpływ na rozwój osobowści
  • Wychowanie wpływ na rozwój osobowści pozostałe aspekty
  • Rozwój formy życia
  • Rozwój formy życia-psychologiczny aspekt
  • Rozwój formy życia-kulturowy aspekt
  • Struktury rozwojowe człowieka
  • Struktury rozwojowe człowieka-psychologia
  • Struktury rozwojowe człowieka-światopogląd
  • Wpływ sytuacji społecznych na człowieka
  • Wpływ sytuacji społecznych-działania nieświadome
  • Sytuacje wychowawcze
  • Morale sytuacji społecznych
  • Funkcje wychowawców
  • Funkcje wychowawców-educere
  • Podsumowanie funkcji wychowawczych
  • radosne-nutki.pl
  • angielski Bielsko
  • Dziewczyny
  • Pokrewne

    Personalizm socjalistyczny

    Personalizm socjalistyczny jako rozwinięta teoria jesz­cze nie istnieje, chociaż treść związana z godnością człowieka jako osoby występuje pod nazwą „antropologii filozoficznej", a pojęcie „osobowości" człowieka zostało już wprowadzone. Uczynił to pierwszy francuski filozof-marksista Roger Garaudy. Za punkt wyjściowy posłużyło mu określenie człowieka, dane przez K. Marksa, które brzmi: „Istota ludzka nie jest żadną abstrakcją tkwiącą w poszczególnej jednostce. Jest ona w swojej rzeczywistości całokształtem stosunków społecznych" (6 teza Feuerbachu). Stąd wnioskuje Garaudy: „jeżeli indywidual­ność... to ogół aktywnych stosunków, łączących jednostkę z in­nymi ludźmi i z przyrodą, to na to, żeby stać się osobowością, trzeba zdobyć świadomość tych stosunków". Świadomość tę zdobywa się, stając się osobowością komunistyczną, w walce po­litycznej (np. w strajku) i w pracy produkcyjnej razem z innymi pod wodzą klasy robotniczej (np. w związku zawodowym), a w ten sposób wielkość i godność człowieka nie potrzebuje uzasad­nień metafizycznych i religijnych. Podobnie określał osobowość w marksizmie włoski komunista A. Gramsci pisząc: „stworzyć własną osobowość znaczy — uświadomić sobie swoje stosunki, a zmienić swą osobowość to tyle, co zmienić całokształt tych stosunków". Wprawdzie K. Marks głosi, że „ludzie tworzą sami swoją historię", ale zawsze w pracy i kolektywie, dlatego też dowolne tworzenie swej osobowości przez samo uświadomienie stosun­ków klasowych, bądź też zmienianie jej przez zmianę stosun­ków może budzić poważne wątpliwości. Dlatego też u nas proi. B. Suchodolski tworzy własną tzw. historyczną teorię osobowo­ści, głosząc, że osobowość ludzi jest kształtowana przez czyn­niki historyczne, wyznaczające dziejowy rozwój narodu i świata przez układające się sytuacje i warunki materialne, społeczne 1 polityczne. Stąd też „historyczny kostium" ludzi staje się ich naturą, a „rzeka historii" przepływa przez wnętrze ludzkie, kształtując życie i formę osoby. Tak np. posiadanie pieniędzy lub ich brak nie tylko warunkuje życie, ale tworzy potrzeby, pragnienia, upodobania i ocenę świata. Jednakże „wyrok histo­rii" nie dyktuje fatalistycznie drogi życia, lecz daje szanse wy­boru i zmusza ludzi do decyzji, wybierającej życiowe rozwią­zania sytuacji. „Historyczna teoria osobowości wskazuje więc, iż rozwój osobowości przebiega zawsze w konkretnych warun­kach historycznych i polega w gruncie rzeczy na takim wyborze drogi życia, dzięki któremu człowiek pozostawałby w przymie­rzu z zasadniczym nurtem dziejowym rozwoju cywilizacji, choć­by nawet za cenę walki z istniejącymi ,faktami dokonanymi', za cenę ofiar w tej walce ponoszonej". Kształcenie osobowości wobec tego polegałoby na przygotowaniu do rozumnego wyboru drogi życiowej przez uzasadnione rozeznanie w każdej sytuacji zasadniczego nurtu rozwoju i tego, co mu zaprzecza. „Tylko w ten sposób decyzje będą słuszne, będą wolne od błędów ule­gania temu, czemu ulegać nie należy i od błędów walki z tym, z czym walczyć nie trzeba". Słowem będzie to pożytkiem dla rozwoju osobowości przez uniknięcie tak krótkowzrocznego opor­tunizmu, jak też donkiszoterii. Wówczas to „gdy wieje wiatr hi­storii ludziom, jak pięknym ptakom, rosną skrzydła, natomiast trzęsą się portki pętakom"; jak to zobrazował Ildefons Gał­czyński. Wprawdzie przystosowanie się do właściwego nurtu historii ułatwia orientację, ale nie zawsze historia liczy się z godnością człowieka, jak to było w czasach pogardy za faszyzmu, bądź też w warunkach ustroju kapitalistycznego. Wówczas to praw­dziwa osobowość człowieka nie jest tworzona przez historię, lecz poprzez własną próbę tworzenia antyhistorii, jak było w ruchach oporu nie zawsze zwycięskiego (powstanie warszawskie). Tak więc w teorii historycznej wychowania osobowości ostateczną rolę gra nie obiektywne rozpoznawanie zasadniczego w przy­szłości zwycięskiego nurtu dziejowego, do którego trzeba się dostosować, by żyć i rozwijać się, lecz sama ocena wartości nur­tów ze względu na to, co powinno być miłowane jako dobro, prawda i piękno lub też nienawidzone jako zło, kłamstwo i brzy­dota. Jednakże są to już zasadnicze sprawy aksjologii, filozofii wartości, która w etyce i antropologii marksistowskiej nie zo­stały jeszcze ze względu na relatywizm historyczny zdecydo­wane i zamknięte. Rozwój osobowości człowieka nie zawsze jest pozytywny, po­mimo nawet trafnego wyboru historycznego, gdyż można dobro uznać za zło i odwrotnie. Marksistowska „antropologia filozo­ficzna" jako nauka o całym człowieku zna przecież możliwość alienacji (łac. alienus — obcy), czyli wyobcowania się człowieka. Pierwszy Hegel w swej filozofii dialektycznej zwrócił uwagę na to, że człowiek wytwarzając rzeczy staje się im obcy, gdyż rzeczy wytworzone zaczynają się przeciwstawiać człowiekowi i to zjawisko nazwał Eitjremdung (wyobcowanie). K. Marks zaś w pierwszych latach swej twórczości, krytykując idealizm Hegla, tworzy materialistyczne pojęcie Entjremdung, dziś nazywane alienacją. Według Marksa praca ludzka nie tylko przetwarza świat zewnętrzny, lecz także przekształca człowieka. Jednakże w wa­runkach kapitalistycznych następuje alienacja pracy przez to, że 1 — człowiek staje się obcy wytworom własnej pracy, które nie należą do niego, ale do fabrykanta, 2 — wyobcowuje się w stosunku do samego procesu pracy, który staje się tylko środ­kiem marnej egzystencji, 3 — staje się obcy własnej istocie człowieczeństwa, która żyje po to, aby tworzyć, tu natomiast praca jest środkiem zarobku, a nie przyjemności twórczej, 4 — wreszcie człowiek pracujący staje się obcy innym ludziom, gdyż zrywa z nimi ideową łączność i przeciwstawia się tym, którzy korzystają z jego pracy. W ten sposób własność prywatna i pie­niądz alienują człowieka, depersonalizują i dehumanizują go, czyli odczłowieczają. Zniesienie więc własności prywatnej we­dług Marksa przezwycięży alienację człowieka i umożliwi mu powrót do samego siebie jako człowieka społecznego i człowieka ludzkiego zarazem. Alienacja pracy i pieniądza ma więc, jako problem humanistyczny i pedagogiczny, zasadnicze znaczeniedla wyzwolenia człowieka, jednakże przezwyciężenie alienacji według Marksa nie dokonuje się przez filozoficzną krytykę, lecz wymaga równoczesnej przemiany warunków życia i ludzi i prze­miany ich świadomości, nie odbywa się więc przez powrót do stałej treści istoty ludzkiej, która nie istnieje, ale przez otwarcie możliwości dalszego świadomego rozwoju osobowości. Ogólnie biorąc, ideologia wychowania socjalistycznego pogłę­bia znacznie zagadnienie wpływu historii na rozwój osobowości ludzi i jej alienację, chociaż same problemy w zasadzie są znane kulturze chrześcijańskiej. W Nowym Testamencie bowiem wy­stępuje pojęcie „pełni czasu" (kajros), „czas nawiedzenia", „po­znawanie znaków czasu" co współcześnie odbija się w rozwoju nowej teologii historii, ujmującej walkę civitas Dei z civitas terrena jak też przebudowuje teologię pastoralną w kierunku badania hi­storii urzeczywistniania się Kościoła z uwzględnieniem jego reakcji na sytuacje historyczne. Poza tym chrześcijaństwo pierwsze zwróciło uwagę na alienację pieniądza i pracy, powo­dującą deprawację moralną człowieka przez siłę rozkładową bogactwa („Łatwiej jest wielbłądowi przejść przez ucho igielne, niż bogatemu wejść do królestwa niebieskiego" a roz­goryczenie i zniechęcenie do życia przez uciążliwą pracę („Pójdź­cie do mnie wszyscy, którzy utrudzeni i obciążeni jesteście, Ja was pokrzepię" . Stąd alienacja wyraża się w wyna­turzeniu człowieka, który nienawidzi sam siebie, innych ludzi oraz Boga, jak czynił to opętany z Gerazy Alie­nacja zaś w ujęciu socjalistycznym jest wyłącznie zjawiskiem historycznym i społecznym, które powstało w warunkach ustro­ju kapitalistycznego, a w socjalizmie już ma być wyeliminowa­ne, chociaż notuje się trudności w procesie formowania się współczesnej młodzieży. Jak więc widzimy, ideologia marksizmu omija termin „per­sonalizm", który gwałtownie krytykuje za chrześcijańskie ujęcie osobowości w tomizmie, w encyklikach społecznych, w filozofii J. Maritaina, E. Gilsona i E. Mouniera oraz za uświęcanie rze­czywistości ziemskich u P. Teilharda de Chardin, przeciwsta­wiając się także strukturalizmowi i egzystencjalizmowi. Prze­ciwnie wysuwa własną materialistyczną koncepcję osobowości dynamicznej, w której „dialektyczny stosunek między światem osobowym a społecznością" postuluje, by w społeczeństwie przy­szłości „dążenie do wszechstronnego rozwoju osobowości zhar­monizowane byłoby z uspołecznieniem postaw jednostek, z za­korzenieniem ich w życiu autentycznej wspólnoty". W związ­ku z tym prof. B. Suchodolski głosi, że historycznie wytworzyły się trzy nurty w pedagogice, a to jako 1 — pedagogika kształ­cenia osobowości, która od antyku poprzez chrześcijaństwo, humanizm renesansu, naturalizm i idealizm XIX w. aż do psy­choanalizy i egzystencjalizmu odpowiadała na pytanie, jakim ma być człowiek; 2 — pedagogika przygotowania do życia spo­łecznego starożytności, feudalizmu, demokracji lub nacjonali­zmu, wskazująca co ma robić człowiek w swej rzeczywistości i świecie oraz 3 —■ pedagogika kształtowania systemu powszech­nego w naszym wieku, która obejmuje całe życie ludzkie i szyb­ko rozwija organizacje i planową instytucjonalizację wychowa­nia. Pedagogika więc socjalistyczna rozbudowując własny sy­stem oświatowy powszechnego kształcenia integruje w sobie dialektycznie tak wszechstronny rozwój osobowości, jak i przy­gotowanie do życia społecznego. Historyczne zaś przekształcenie życia społecznego w socjalizmie wymaga od rozwijającej się oso­bowości odpowiedniego dorastania do zadań wynikających z sy­tuacji społecznych. Opracowanie teoretyczne tego procesu rozwijania się i dora­stania osobowości do świata współczesnego zgodnie z założenia­mi Marksa jest jeszcze trudne. Wykazuje to próba rozumienia osobowości jako struktury jednostki wytworzonej przez historię życia i historię pokolenia, w której subiektywnie odbija się świat zewnętrzny i ku któremu osobowość dynamicznie wycho­dzi w procesie życiowym, ale ulega przekształceniu w swejstrukturze i nie zawsze zgodnie z ideałem wychowawczym, czyli tymi możliwościami rozwoju struktury osobowości, jakich sy­tuacja historyczna w teraźniejszości dostarcza jako „możliwość ku przyszłości". Ten skomplikowany model rozwoju osobowości ujmuje się w następującą formułę „będziemy traktować osobo­wość jako mikrokosmos, w którym załamują się podmiotowo zdeformowane układy świata przedmiotowego, ujmowane w per­manentnie kształtującej się i zanikającej treściowo kategorii braku i przeniknięte dynamiczną emocją. Będzie możliwa (ona — S. K.) jedynie wówczas, gdy proces życia rozumieć będziemy jako twórczą realizację wewnętrznej struktury sensów, która równocześnie jest wyjściem ku światu i włączeniem dzięki temu nowych treści, posiadających moc przeobrażającą wobec struk­tury". W tej „burzy" słów pozostają w dalszym ciągu niedo­mówienia w sprawie, skąd bierze się subiektywność odbicia świata w osobowości z jego poczuciem braku i emocji niepokoju, o którym się mówi w tekście, oraz w sprawie zmienności losu w procesie życia, jak też kwestii, dlaczego moc świata przeobra­żająca strukturę osobowości nie zawsze realizuje ideał wycho­wawczy i osobowość nie korzysta z możliwości najlepszego do­rastania do zadań epoki? W sprawę więc rozwoju osobowości wchodzi rozumienie subiektywne dobra jako potrzeby człowieka, a przed pomyłkami w tej dziedzinie powinni ostrzegać wycho­wawcy. Tym właśnie niedostatkiem wiedzy możemy tłumaczyć, dlaczego ideologia marksizmu unika terminu „personalizm" i nie uznała jeszcze żadnej teorii osobowości za własną i wystarcza­jącą. Woli ona szerzej traktować człowieka nie jako osobę z na­tury, lecz jako istotę świadomie przekształcającą świat i siebie, wyzwalającą się z alienacji rewolucyjnie w procesie powrotu do siebie, do swego człowieczeństwa, a więc w procesie humaniza­cji, w którym humanizm ma decydujące znaczenie. ferie zimowe 2018 http://www.piaskownica.eu/ferie-zimowe

    Cytat Dnia!


    Okres przekwitania

    Kiedy w wieku 44—50 lat ustaje miesiączkowanie, mówimy, że kobieta przechodzi okres przekwitania Istota zmian, które się dokonują w ustroju kobiety w tym czasie, polega na ustaniu cyklicznego procesu dojrzewania jaje­czek w jajnikach i wydalania ich przez jajowody do macicy. Zmiany jednak nie zachodzą tylko w samych jajnikach, dotyczą one także przysadki mózgowej, tarczycy i innych narządów. W wyniku przekwitania kobieta traci zdolność rodzenia dzieci.”